aslında var ya düzelirim. tabi önce olan bitene bakmam lazım. mesela elveda'lardan başlarım elveda'ları çok beceremiyorum... sanki iş elveda'lara gelinceye kadar her şeyde müthişmişim gibi...

aslında var ya düzelirim. okulda yaptığım gibi, bi gece uyumam, sabahlarım her şeyin üzerine düşünürüm. ya düzelirim, ama hayatım da bir garip. yani benim olan bi şey nasıl bu kadar benden kopuk olabilir..

aslında var ya bikaç şey olsa düzelirim, biraz delilik zaten var, birilerinden zaman isterim, bi yerlerden sessizlik bulurum. beklentisizlik kabında hepsini iyice bi karıştırıp dikerim kafaya. her an bi hayal kırıklığı yaşanacak diye temkinli olmak yerine; ne bileyim anın tadını falan çıkartmaya çalışırım işte.

ya var ya düzelirim, hem de 'düzelmiş olabilirsin ama artık başka birisin' diyip sırt çevirebileceklerini göze alarak..

aslında var ya düzelirim... düzelirim hem de kimse için değmeyeceğini bile bile. sonuçta tüm bunlar onlar için görünse de aslında kendim için.